Шаңдау

Аталы-уллы бер көндө тауға күтәрелә. Улы аңғармаҫтан ташҡа бәрелеп, үҙе лә һиҙмәҫтән ҡысҡырып ебәрә:– А-а-а-а-а-а!Үҙенең артынса шундай уҡ тауыш яңғырауға аптырап ҡала ул:– А-а-а-а-а-а!– Кем һин? – тип ғәжәпләнә әлегә шаңдауҙың нимә икәнен дә аңламаған малай.Уға яуап итеп йәнә:– Кем һин? – тигән һүҙҙәр ишетелә.Яуап ҡәнәғәтләндермәгәс, малай асыулана ла:– Ҡурҡаҡ! – тип ирештерә.– Ҡурҡаҡ! – ти был юлы ла баяғы сәйер тауыш.– Һис тә аңламайым, нимә был? – тип атаһына мөрәжәғәт итә тамам аптырашта ҡалған ир бала.– Мине иғтибар менән генә тыңла әле, улым! – ти ҙә атаһы тауға ҡарап:– Мин һине хөрмәт итәм! – тип һөрән һала.Уға яуап итеп шундай уҡ һүҙҙәр яңғырай.– Мин һине хөрмәт итәм!– Һин – иң яҡшыһы! – ти атаһы һәм йылмайып улына баға.– Һин – иң яҡшыһы! – ти баяғы серле ауаз да.Малай иһә ғәжәпләнгән килеш тора бирә. Һуңынан атаһы уға былай тип аңлата:– Был күренеште шаңдау тип атайҙар, улым. Әммә, ысынында, тормош ул. Һин уға ҡарата ниндәй һүҙҙәр яуҙырып, ниндәй ҡылыҡтар ҡылһаң, ул да һиңә шундай уҡ яуап ҡайтара…